Aflevering 60 – Over aandacht, afscheid en wat er écht toe doet, met Ronald Mulder 

Wat doe je met de tijd die je nog hebt, als je weet dat die bijna op is? Waar maak je je dan nog druk om, en waar juist niet meer? En hoe kijk je naar een wereld die je straks achter moet laten?

Acht jaar na de laatste podcast komt de crew van Schepen aan de Horizon nog één keer bij elkaar. Niet in de studio, maar in de huiskamer van Ronald Mulder. Helaas is de aanleiding een verdrietige: Ronald is uitbehandeld en zal binnenkort overlijden. 

Vier jaar geleden deed hij mee aan het bevolkingsonderzoek darmkanker, zonder enige klacht. Ze vonden iets, en het bleek al te ver. Eerst draaide alles om herstel, daarna om iets anders: “uithalen wat er nog in zit.” 

Hoe verander je in zo’n situatie? “Ik denk in mijn geval dat ik milder ben geworden en rechtlijniger. De bijzaken vallen meteen weg.” Nu doet hij wat hij naar eigen zeggen veel te weinig had gedaan: koffiedrinken, gesprekken voeren, mensen opzoeken. “Ik denk dat ik mezelf tekort heb gedaan door dat niet vaker en eerder te doen. Het is niet eng en het is een enorm cadeau voor mezelf.” 

Een van de onverwachte cadeaus van de afgelopen tijd ging over Djungo, de versie van zijn leerboek Innovatief ondernemen voor groep 8. De kinderen uit die klas in Hoogezand blijken allemaal goed terechtgekomen. “Het ontwikkelen zorgde ervoor dat iedereen in zo’n klas iets kon.” De een kon mensen binnenhalen voor de opening, de ander kon goed timmeren. “Ondernemerschap redt levens,” zegt Ronald. “Nou ja, dat is ook weer overdreven.” 

Wat ons wel gaat redden is innovatie, aldus techno-optimist Ronald met zijn blik op de horizon. Het einde van de menselijke beschaving? “Wel nee. Omdat de mens erg vindingrijk is.” Niet op het gebied van AI, “want dat vind ik echt super saai”, maar bijvoorbeeld in batterijtechnologie. “En dat gaat best hard.” Over internet, social media, crypto en AI was hij ook altijd optimistisch. “Ik weet, ik heb steeds ongelijk gekregen. Maar hier krijg ik wel gelijk in. Dat innovatie gaat ons redden.” 

Het zou prachtig zijn, vindt Ronald, als we zouden inzien dat we niet tegenover elkaar staan, “maar dat we samen de mensheid vormen en met de dieren erbij nog meer.” Hoe we daar komen is helaas voor hem ook nog een raadsel. Voor zichzelf heeft Ronald echter wel een antwoord. “Ik geloof niet zo heel veel, maar ik geloof dat ik uit het universum voortkom en dat ik weer in het universum oplos. En dat het universum daarmee opneemt wat ik heb geleerd en weer een klein stukje beter wordt.” 

Maken we ons vanuit dat perspectief niet veel te druk over dingen die er niet toe doen? Nee, vindt Ronald. Alleen hoeft hij het zelf niet meer te doen. “Ik doe het niet meer. Iemand anders moet het maar doen.” Zijn advies aan iederee die zich geroepen voelt: “Zoek de mensen waar je goed mee kan werken. Die je goed kan verdragen en waar je lol mee hebt.” Want uiteindelijk weet Ronald één ding zeker: “Dat liefde het belangrijkste is, dat de mensen om je heen het belangrijkste zijn. Dat soort clichés, dat is echt waar.” 

Beluister hier de podcast

Credits

• Gast: Ronald Mulder
• Schepenisten: Marloes Dekker, Maarten Bronts, Bob Voorneveld, Youi Sepp
• Gastheer: Lykle de Vries
• Techniek: Maarten Bronts en Lykle de Vries
• Foto: Pepijn van den Broeke

Muziek

• Solsbury Hill – Peter Gabriel
• Five years – 2012 remaster – David Bowie
• Three little Birds – Bob Marley & The Wailers

Playlist op Spotify: https://open.spotify.com/playlist/4MG3dMQ3GXGTTVhuittiIP?si=954878a1854b47b5